at the still point of the world

cisza

2012-01-21T06:33:00.002-06:00

Doświadzczenie ciszy w zasypanym śniegiem lesie. Leżałam w śnieżnym puchu, naokoło były biało ośnieżone drzewa, z góry wolno spadały białe płatki, lodowato niebieskie niebo przysłonięte było płynącymi równomiernie, białymi chmurami i zasypanymi (na biało) gałęziami.
Śnieg to dla mnie spokój. Żadna bitwa na śnieżne kulki ani narciarskie szuranie nie wywołuje we mnie takiego dreszczu (ekscytacji, fascynacji, zauroczenia?) jak wyizolowana śniegiem leśna ścieżka. Biały, równomierny, spokojny i cichy puch.

2012-01-21T06:12:00.003-06:00

fascinating!

2012-01-12T18:32:00.002-06:00

Teraz właśnie stanęła mi przed oczami scena z Jak we śnie, kiedy główny bohater po przygrywce na perksuji mówi "fascinating!". To trochę dziś odkryłam. Choć w zupełnie innej niż w filmie atmosferze.
Że brakuje mi energi, kiedy nic naokoło mnie nie fascynuje. Że w tym tkwi mój motor do działania. Czyżby jednak Oxossi..? Znalazłam to dziś gdzieś między obserwowaniem i próbą dotarcia w dziecięce głowy oraz instynkty mojego psa a wpatrywaniem się w swoje kompletnie nieświadome reakcje na silnie wiejący wiatr, przez który trzeba było przedzierać się w drodze do domu. Znam tak dobrze ten wiatr. Jego zapach, temperaturę, gwałtowne podmuchy przesuwające rower na równoległy pas ruchu. Nie ma go w Portugalii ani w Brazylii. Tam wieje inny wiatr. W tym połnocno - wschodnim jest coś zawsze niepokojącego. Może nagłe, silne zmiany, które przynosi? A może jego zdecydowanie, nieokiełznanie, dzikość. Wieczorny spacer z psem. Ostatnio moja ulubiona część dnia, kiedy na ulicach nie ma już nikogo, nie muszę się przejmować że spotkamy roztrzęsioną nad swoim jorkiem panią, że komuś będzie przeszkadzać groźna postura mojego psa nieuwięziona na smyczy. Ale dziś wyjątkowo inny był ten spacer. Pierwszy raz widziałam tak wysoko postawione uszy i niespokojny trucht u mojej towarzyszki, jak gdyby i ona przeczuwała coś w tym wietrze. Pusty plac naokoło CSW, skrzypienie, pohukiwania, półmrok i ta wilcza dzikość, przerażająco fascynujące. Aż nie chciałam tego psuć ludzkim głosem, przywoływałam psa do siebie tylko gwiżdżąc.
Ale to nie tyko takie momenty. Mam wrażenie, że fascynacja to też trochę wynik własnej inicjatywy, węszenia, napinania cięciwy, wyostrzania wzroku. Czujność, uważność. Czyli znów to samo. Największy zawsze wysiłek, praca, energia generowała się we mnie pod wpływem fascynacji. Inną osobą, lekturą, dyskusją i wymienianiem myśli, pracą nad spektaklem, wyprawą.

2012-01-04T10:12:00.003-06:00

Żmudna praca odkrywania na nowo przyjemności w najmniejszych gestach i zdarzeniach. Dzień pod hasłem szukania spokoju we wszystkim co się dzieje, czyżby wynik wczorajszej medytacyjnej jogi i długiego stania w niewygodnych pozycjach? Czy rzeczywiście ma to tak szybkie przełożenie na rzeczywistość? Nie wiem, ale czuję się bardziej akceptująca. Pierwszy raz prowadziłam samochód w ruchu ulicznym i pierwszy raz (w końcu) odkryłam na czym polega adho-mukha-svanasana. Dwa wielkie, zaskakujące odkrycia codzienności. Staram się zmienić swój tor myślenia z założenia, że tylko wielkie i ambitne rzeczy dają mi stabilność, pewność siebie i energię do działania. Szukam tego w misce zupy, którą jem, w długich spacerach, przyglądaniu się, znów sporo czytam. Powoli czuję, że mam w środku stabilną siłę do działania. Zaskoczenie tym, jak łatwo było opaść kompletnie z sił i jak trudno je teraz wygenerować. To znaczy. Łatwo mogłabym zerwać się do jakiegoś sprintu znów. Ale zatrzymałabym się szybko, tym bardziej zmęczona. Zaskoczenie tym, jak ważnego dokonałam odkrycia i jak wiele się nauczyłam przez ostatnie kilka miesięcy. Spora, jak na mnie, dawka pobłażania dla samej siebie, strach żeby to nie przerodziło się w lenistwo. Ale też poważniejsze podchodzenie do własnych potrzeb.

wielka kupa

2011-12-07T06:56:00.002-06:00

Zbieram się od dłuższego już czasu do spisania notatek papierowych na ekran komputera, ale jak zawsze to bywa z rzeczami do których trzeba się zbierać, nie wychodzi mi to ani dobrze ani szybko. Będzie więc trochę niechronologicznie. Ale wciąż wokół tego samego poczucia, które mam w środku od pewnego czasu. To coś w miarę nowego. Do niedawna był głęboko tkwiący gniew i wkurwienie, które na wierzchnich warstwach (czyli gdzieś w okolicy żołądka) przeradzały się w niezgodę i aktywne działanie. W energię do robienia rzeczy, robienia czegokolwiek, że może coś jednak, przynajmniej trochę, że się zmieni, że po prostu nie mogę inaczej, nie mogę biernie patrzeć, muszę coś zrobić z tym wkurwieniem. Od jakiegoś czasu doszła kolejna warstwa ponad tymi uczuciami - gdzieś w okolicach gardła, w dokładnie tym samym miejscu, gdzie ściska i gdzie zbierają się łzy. I ta warstwa to poczucie bezsensu. Zawód. Gorzka świadomość, że cokolwiek będę robić to nigdy nie będzie wystarczające. Że nie mam przyszłości. Że inwestuję większość mojego czasu w coś, co jest społecznie nieakceptowalne, czego nie rozumieją moi rodzice i bliscy oraz większość ludzi których mijam codziennie na ulicy. I że to coś nie zmienia nic. Że jeśli wygrana jest po naszej stronie to jest to kropla w morzu gdzie pływa mnóstwo grubych ryb. I coraz ciężej radzę sobie z tym poczuciem. I mogę racjonalnie nazywać to wypaleniem, mogę analizować źródła tego problemu, wiedzieć czemu tak jest. Mogę medytować, by rozluźnić uścisk w gardle, mogę biegać by wypocić zbierające się łzy. Wiem, że nie będzie żadnej rewolucji. Zawsze to wiedziałam. Ale mimo wszystko duszę się od tego ściskania. I wiem, że jest więcej osób, którym też brakuje tlenu. Nie znam odpowiedzi na pytanie, gdzie w tym wszystkim jestem ja. Gdzie w tym wszystkim jest nasze trzymanie się za rękę i jakie to ma znaczenie? I co właściwie z nami będzie?

nie mogłam robić zdjęć

2011-11-19T17:41:00.003-06:00

dużo

2011-11-18T18:03:00.002-06:00

dużo nowych doświadczeń, dużo zapisków do zdigitalizowania, dużo przemyśleń do uporządkowania, zdjęć do zgrania i duże lenistwo pod kołdrą, chowając się przed zimą i polskimi wirusami. więc proszę o jeszcze chwilę cierpliwości.

Liminal state

2011-10-23T15:39:00.004-06:00

Being just about to travel is a special moment. It is much different from travelling itself and it is not already the same state as being still somewhere. It is possible to already gain a distance to a place, where you are, but it is a distance that is limited in a way. It is an involving distance. The emotional connection with what is around is changing, as you are gaining the outside view. There is a sense of longing already, the most strange one - when you hug someone you love, knowing that it soon won't be possible any more, if ever will be possible again. But it is not missing yet, because everything is still here, by the reach of hand.
It provokes the state I like a lot, being more attentive to regular, daily and taken for granted things.

Zmiana? / Mudança?

2011-10-14T05:18:00.005-06:00

O masowych protestach. Na przeddzień TEGO 15 października.
Dla mnie ciekawy temat z racji dużej różnicy realiów, z ktorymi się stykam (mam na myśli internetowe i sentymentalne połączenie ze wschodem i realny półwysep iberyjski).
Portugalia coraz bardziej rysuje mi się jako specyficzny twór polityczno-społeczny.
Wszystko dociera tu przefiltrowane przez hiszpanię. Tym razem jednak "import" z Hiszpanii, nie jest tylko importem do Portugalii, hasło "democracia rel ya" pojawia się w całej Europie. Portugalski (ten z Porto) manifest skupiony jest wokół tematów ekonomii, ma silny wydźwięk komunistyczny i jest zupełnie niekonkretny. Mam wrażenie, że ta niekonkretność popycha ludzi do wyjścia na ulicę. Populizm?
Z jednej strony możnaby powiedzieć że to "pozytywny populizm". Że w końcu otwiera się oczy masom, że zaczyna się rodzić świadmość, że nie chcemy więcej być rządzeni, ale wręcz przeciwnie reprezentowani i że można coś zmienić. Ale jaka właściwie zmiana zachodzi po masowych protestach? W Portugalii od czasu 12 marca nie zmieniło się nic. Jakie oparcie w praktyce mają szerokie postulaty portugalskiego manifestu 15 października? Co oznacza w praktyce hasło, że chcemy by politycy nas reprezentowali? Jak to się osiąga? Hasło niebezpiecznie podobne do kampanii wyborczej lewicowych partii.. Czy wysłanie żądań do źle rządzących zmieni ich formy rządzenia? Jak za dotknięciem magicznej różdżki, po masowych protestach wszystko będzie inaczej?
Jak możliwa jest kontynuacja takiego ruchu w praktyce, w realu, poza festyniarskim skandowaniem haseł na ulicy? Tutaj pojawia się retrospekcja ze wczesnego dzieciństwa i opowieści rodziców o pochodach pierwszomajowych - wtedy też wszyscy wychodzili na ulicę...
Z drugiej strony polski (warszawski) manifest 15 października skupia się głównie na aspektach antyklerykalnych i feministycznych. Czy ma to coś wspólnego z faktem, że największy ruch protestacyjny w Polsce jest organizowany przez środowiska feministyczne? Realia religijne w Polsce i Portugalii są bardzo podobne, poziom klerykalizacji społeczeństwa i wpływu kościoła katolickiego na politykę - na takim samym poziomie. Z tą różnicą, że w Portugalii przypadkiem zdarzył się cud i aborcja i związki partnerskie są legalne. W Portugalii nikomu wydaje się nie przeszkadzać kościół katolicki i jego wpływy.
I na koniec postulaty nowojorskie, skupione naokoło większej równości i poszanowania jednostki (nie brzmi jak odgrzewane na święta bożego narodzenia hity?).

Jak więc zachodzi społeczna zmiana? Czy oburzenie to pierwszy do niej krok?

-------------------------------------------------------------------------------------

Sobre os protestos (em massa). Num dia anterior de o 15 de outubro.
Para mim um tema interessante por causa da diferença das realidades (a ligação on-line e sentimental com leste e a península ibérica real). Portugal cada vez mais parece-me um ser sócio-político específico. Tudo chega até aqui filtrado por Espanha, mas neste caso a "importação" não é só para Portugal. O frase "democracia real ya" está presente na toda Europa.
O manifesto português (portuense) está focalizado nos aspectos da economia, têm um som muito comunista e não é concreto. Tenho sensação que é esta falta de concretização que faz gente sair para a rua. Populismo? Por um lado pode se dizer, que é um "populismo positivo". Que ao final as massas abrem os olhos, que está a crescer a consciência, que não é bom ser governados, mas sim representados e que é na hora de mudar coisas e a mudança é possível. Mas qual é a mudança, que os protestos trazem? Desde março nada mudou em Portugal... Qual são as practicas formas de realizar os postulados abrangentes do manifesto portuense? Que significa na practica o postulado, para que os políticos nos representam? Como é que sé chega lá? Um postulado perigosamente parecido com a campanha eleitoral dos partidos de esquerda... Se fazer pedidos aos governos que governam mal vai mudar forma deles de governar? Como com um toque de varinha magica, depois de 15 de Outubro todo vai ser diferente? Como é possível continuar o movimento assim na vida real, além do gritar as palavras de ordem na rua num ambiente de festa? Aqui tenho uma retrospectiva de infância e de historias contadas por meus pais dos manifestações de 1 de Maio. Todos saíram na rua também...
Por outro lado o manifesto polaco (varsoviano) do 15 de Outubro é anticlerical e feminista. Será que isso têm a ver com o facto, que o maior movimento de protestos que existe na Polónia é organizado por grupos feministas (mesmo assim que a plataforma 15 de outubro não está ligada com estes grupos)? As realidades religiosos na Polónia e em Portugal são muito parecidos. O nível de clericalização do sociedade e influencias da igreja católica na política parecem-me mesmos. Com a diferencia, que em Portugal aconteceu o miraculo e o aborto e casamentos parceiros são legais. Em Portugal ninguém parece importar-se com a influencia de igreja católica.
E no fim os postulados da Nova York, focalizados na igualdade e respeito para os direitos de cada um (não parece um mesmo hit de natal passado no rádio cada ano?)

Como então consegue-se uma mudança social? A indignação é o primeiro passo?

tam i spowrotem

2011-10-08T04:12:00.003-06:00

kolektywnie/ colectivizado

2011-10-03T17:43:00.003-06:00

Dużo ostatnio rozmów, rozmyślań i praktycznych działań naokoło funkcjonowania w kolektywie. Jedna z tak podstawowych i (w związku z tym?) jedna z trudniejszych rzeczy - kompleksowa, obejmująca wiele spraw, wkraczająca na różne tereny, poziomy, tematy. Od zmywania naczyń po zastanawianie się na co można a na co nie wydawać kolektywne pieniądze i czy chcemy, żeby kolektyw był otwarty na innych czy nie i do jakiego stopnia. I wydaje mi się, że wszystko w rezultacie sprowadza się do poziomu indywidualnego. Każdy kolektyw to zbiór indywiduów. Ciągły chwiejny i trudny balans między my i ja. I bardzo łatwo spaść w każdą ze stroną. Bardzo łatwo zatracić siebie, bardzo łatwo zamknąć się w sobie na grupę.
Dyskusja na temat pieniędzy. Czy zatraceniem ideałów jest wydawanie kolektywnych pieniędzy na jedzenie, piwo, sok, papierosy, bilet na pociąg? Jak może dalej funkcjonować kolektyw, jeśli osoby które go tworzą nie mają co jeść, są sfrustrowane bo nie palą od tygodnia, nie mają jak dotrzeć na spotkanie, bo nie stać je na bilet? Co uważa się za materiały pozwalające funkcjonować kolektywowi, gdzie kończy się granica między tym, co indywidualne a co kolektywne?
Jak zachować kolektyw otwartym na innych i jednocześnie ze swoim wewnętrznym balansem, przyjaźnią i zaufaniem?
Jeszcze jedna (z ważniejszych) obserwacji zawartych między indywidualnym i kolektywnym, że uczę się dużo o sobie żyjąc i pracując z innymi.

---------------------------------------------------------------------

Muitas conversas, pensamentos e acções practicas por volta do tema de funcionar num colectivo nos últimos tempos. É uma das coisas tão básicas e (por isso?) uma das coisas mais difíceis - complexas, abrangentes, que toca nas diferentes áreas, níveis, temas. De lavar a loiça à debates como gastar dinheiro colectivo e se queremos ter o grupo aberto aos outros e até qual ponto.
Acho que em resultado tudo resume-se no nível individual. Cada colectivo é um conjunto de indivíduos. Balanço difícil, contínuo e tremuloso entre eu e nós. É fácil cair nos ambos lados. É fácil perder-se no grupo, é fácil fechar-se para o grupo (dentro do grupo).
Discussões sobre dinheiro. Se é perca dos ideais, gastar dinheiro colectivo em comida, cerveja, sumos, cigarros, bilhetes de comboios? Como é possível funcionamento dum colectivo, quando os seus membros não têm para comer, andam frustrados por causa da falta de tabaco, não têm como chegar ao reunião porque não há dinheiro para o passagem? O que é considerado material para funcionamento dum colectivo, aonde é fronteira entre individual e colectivo?
Como manter o colectivo aberto e no mesmo tempo com seu próprio balanço, afinidade, confiança interna?
A outra observação (mais importante)que se encontra entre individual e colectivo, que aprendo muito sobre mim a viver e trabalhar com os outros.

nowa inspiracja

2011-10-02T09:12:00.001-06:00

http://voiceshakes.wordpress.com/

http://riotfolk.org/

ukradzione zdjęcie/ a foto roubada

2011-09-27T19:54:00.001-06:00

de/from/z http://wherethesealights.blogspot.com/

glass hour

2011-09-26T17:25:00.001-06:00

http://www.youtube.com/watch?v=s8hOrhv_VAA

"Hourglass"

sucks me in, taking a ride
and i'm wishing for the satellite
grabbing vein pulling down on the radio
laughing at the face that's bending down

i'm all alone so far up here
and my oxygen's all gone

bend the metal
my glory box has failed
we're rocking in our reclining chairs
drive away that car
that brought us all this harm
those are the pieces of my story line

i'm all alone so far up here
and my oxygen's all gone

truly stressing realization
i wish i was an astronaut
eight hour bitterness all for whose sake
stain glass sunday school charades

szczęśliwiej/mais feliz

2011-09-18T16:44:00.002-06:00

dziś będę spać szczęśliwiej. dostałam dobre wieści od moich przyjaciół.

vou dormir hoje com mais felicidade. recebi boas noticias dos meus amigos.

a thrill going through my spine

2011-09-17T15:30:00.004-06:00

Exists a funny coincidence of senses and feelings. Sometimes when I listen to a good (hardcore) music I feel exactly as when falling in love, with butterflies in my belly and this specific feeling of desire in the abdomen. When I'm physically close to someone who attracts me, this very unique moment of not yet touching but already exchanging each others warmth, my skin feels exactly the same as taking a hot bath. Wonder, which of those feelings and senses are determined by culture and the way I'm taught to use my body, which are completely uncontrolled and not determined. Wonder, which part of all that I feel when I make love to you comes from my nerve receptors, which part is projected and what kind of interpretations that I do not realize happens on the way from your lips on my neck to information in my brain and a thrill going through my spine.

Warszawa/Varsovia

2011-09-13T06:43:00.006-06:00

to neon "warszawa centralna" pijane panienki na obcasach kierowcy-mordercy cyklistów szybka jazda na rowerze jesienne powietrze komfortowe bycie z innymi smród kebabów i eklektyczny atak na zmysły
to retrospekcje z dzieciństwa najwcześniejsze bunty i przygody miejsca naznaczone historiami nowe scenografie tego samego co zawsze wschodu aspirującego do zachodu
to biurowce i budy z hotdogami dziury w ulicach i bramy
to ludzie dużo dużo dużo ludzi znanych z widzenia z liceum z historii z sąsiedztwa z przypadku z powodu ważnych wydarzeń i dużych przeżyć
to z.
to a.
to o.
to d.
to p.
to k.
to e.
to s.
to poczucie skomplikowanego wykorzenienia, nadzieji, zawodu, fascynacji
to "a może jednak" to "no przecież tyle się zdarzyło" to "szkoda że wyjeżdżam"
to ciągłe widmo zimy
-----------------------------------------------------------------------------
é néon "varsovia central" meninas bêbedas com saltos altos motoristas-assassinos de ciclistas andar bicicleta de presa ar de outono maneira confortável de estar com outros fedor de kebabes e ataque eclético nos sentidos
são as retrospetivas de infância as revoltas mais cedas e as aventuras lugares marcados por historias novas cenografias de mesmo leste que aspira ao oeste
são torres de escritórios barracas de hotdogs buracos nas ruas e portões
são as pessoas muitas muitas muitas pessoas conhecidos de vista de liceu de historias de vizinhança por a caso por as acontecimentos importantes e grandes eventos
é z.
é a.
é o.
é d.
é p.
é k.
é e.
é s.
é sentimento de de-raiz-ação complicada, esperança, de estar decepcionado e fascinado
é "talvez ainda" é "afinal tantas coisas aconteceram aqui" é "pena que vou mim embora"
é constante espectro do inverno

kilka dni temu i kilkaset kilometrów temu

2011-09-13T06:29:00.002-06:00

Od dwóch lat, od kiedy istnieje tn blog, jestem w stanie ciągłego tam-i-spowrotem. Mam wrażenie, że to doświadczenie przemieszczania się wyolbrzymia rzeczy i wyostrza pewne zmysły. Ciągle muszę podejmować decyzje (świadomie mniej lub bardziej) KTO i GDZIE jest dla mnie ważniejsze, mam ciągłe poczucie braku i jeszcze większe niż kiedyś poczucie nienasycenia. Silniej odczuwam wagę każdej sekundy spędzonej z ważnymi osobami, bardziej zapamiętuję, przyglądam się tym, z którymi przebywam, wyostrzam uwagę, chłonę. Tak naprawdę zawsze, i bez przemieszczania się, podejmowałam decyzje z kim chcę spędzać czas, komu poświęcam uwagę. Ale dopiero teraz nabrało to specjalnego znaczenia, czuję bardzo mocno konsekwencje tych decyzji. Łakomie zagarniam każdą możliwą sekundę rozmowy, spojrzeń, uścisków. Odbieram bardziej tu i teraz, staram się być ciągle uważną. Nie ma usypiającej rutyny. I płacę też sporo za ten brak snu. Każde "do jutra" powiedziane do przyjaciela ciąży tak jak kiedyś "do-zobaczenia-kiedyś-jeśli-w-ogóle". I jestem też mocniej sama. I więcej tej samotności potrzebuję. Jestem dla siebie jedynym kompanem tego przemieszczania, odkąd zakończył się w moim życiu okres monogamicznego wzajemnego symbionalnego zasypiania, odkrywam bardziej w sobie partnera dla samej siebie. Jest to tak samo mocne i budujące, jak smutne i wywołujące melancholię. Melancholię z gatunku samotnej jazdy rowerem pustymi ulicami nocnego miejskiego molocha. Do cna świadome, bolesne uczucie wybierania. Dawania czasu jednym kosztem nie poświęcania go innym. I niby nic nowego, ale nagle tak bardzo obecne.

to już było

2011-08-11T14:40:00.014-06:00

Dlaczego stawiam tak mało wymagań sobie, czemu ciągle odpuszczam, czemu mam wrażenie że z czasem coraz mniej zaciskam zęby, czemu pozwalam sobie zasypiać, czemu czasem odwracam wzrok, czemu boję się reagować, czemu nie wykorzystuję szans kiedy się nadarzają, czemu nie robię, czemu nie czerpię, czemu nie wykorzystuję czasu i pozwalam mu uciekać bez możliwosci jego odzyskania, czemu pozwalam sobie, czemu odpuszczam, czemu się nie rozwijam, czemu przestaję szukać. Ciągłe wyrzuty sumienia.
Z drugiej strony ciągłe wrażenie zbytniego skupiania się na własnej osobie i swoich wrażeniach.
Czyli wszystko co zwykle. Tylko muszę sobie o tym ciągle przypominać.

2011-07-17T11:25:00.005-06:00

prezent od J.

2011-07-14T19:00:00.004-06:00

http://www.youtube.com/watch?v=NefEu2knPyk

You are my cottonflower
You are the one forever
Your smile is like a little wrinkle
Don't suffer, babe, just let it trickle
This is my lucky hour
Let us spend it together
You keep me warm each time I travel
You give me shelter from the drizzle
Sing this song for you to sing when I'm gone
I'm bleeding, bleeding hard.

You are my cottonflower
I'm nothing but the lonely rider
I don't wonder who is right or is wrong
Sing this song for you to sing when I'm gone.

I am your purple spider
My hose are getting wider
Eventhough there're a robin's crying
I Don't worry cause I'm only dying
Sing this song for you to sing when I'm gone
It don't hurt no more now.

You've seen a thousand like me
I'm not the first one, I'm not the only one
The best one, the first one, the last one
You've seen a thousand like me
Won't you turn off your TV?

I'm nothing but a lonely soldier
I don't wonder who is right who is wrong
Sing this song for you to sing when I'm gone
I'm gone, now I'm gone
I'm gone.

You are my cottonflower
You are my cottonflower...

Cancer riding on my chest
Soon I'll return to dust and rest

przeinaczanie znaczeń

2011-07-14T18:32:00.002-06:00

tym większe czasem poczucie niezrozumienia w obcym języku. jak mam powiedzieć że spowrotem przeinaczyłam swoistość mojego własnego wewnątrzwidzenia po portugalsku?
angielsku?
na migi?

tym większe poczucie, że nie wiesz, że nie znasz; ciągła refleksja nad tym na ile to, co mówię brzmi tak jak bym chciała żeby brzmiało; kim jestem w portugalii? może to zupełnie nie ja, ale ja po portugalsku? a co rozumiesz ze mnie ty, którego spotykam w portugalii, rozmawiamy po angielsku i nie używamy języka swoich myśli do wyrażania naszych potrzeb?
ciągłe poczucie braku wystarczającej ilości czasu na wytłumaczenie wszystkiego, werbalne ślizganie się po powierzchni, porzeba spędzania godzin na rozmowach, tłumaczeniach, poznawaniu. czy to coś zmienia?
jedyna dla mnie forma ekspresji naprawdę ze środka to pisanie, czy to znaczy że nikt mnie tu nie zna?czy to znaczy, że za każdym przemieszczeniem się geograficznym będę bardziej tylko zdana na siebie, czy to znaczy że dokładnie dobitnie i głęboko może poznać mnie tylko ktoś kto rozumie ten sam język pisany co ja?

z drugiej strony częste uczucie, że myśli nie mają języka, że nie wiem, po jakiemu konstruuję znaczenia w mojej głowie.
Tylko dlaczego ciąglę piszę po polsku?

odwrócenie znaczeń

2011-07-13T17:42:00.002-06:00

Nagłe uczucie, które przychodzi z poranną kawą. Rano, tuż przed przebudzeniem w innych ramionach, jeszcze nie przeczuwalne. I nagle sama ze sobą, bez odbicia w innych i siebie nie poznaję. Czy może mocniej właśnie znam, zauważam czuję i zwracam? Niezadowolenie, rozdrażnienie, niepokój, nieswojość. Aż do granic porów skóry poczucie nieprzystawania.
Nie - swojość. We mnie odczuwalna moja własna nieprzyswajalność.
Nierozpoznawanie koncowek palcow u stóp, czy ten kawałek skóry tu, naprawdę? Mój? Jak to się stało że? część mnie?
Nieprzystawalność, niespełnienie.
To, co naokoło, to co we mnie nie moje. Gdzie jestem jak to się stało? To wszystko nie tak, czegoś mi brak. Nie spełniam się nie rozwijam za mało zbyt słabo odpuszczam nie walczę nie robię nie pracuję nie wysilam nie szukam nie otwieram.
I to dziwne uczucie ogromu miłości w środku, okropnie przytłaczająca siła której nie można na nikogo zrzucać, macierzyństwo?
Czy potrzebuję ciągłej konfirmacji w innych, czemu sama ze sobą nie? Tęsknota za wolnością, wolność od czego, czy nie jest tak że sama siebie zniewalam?jak wyjść poza siebie, jak być wolnym ze sobą? konieczność ciągłego bycia ze sobą gdziekolwiek się jest, czy śmierć jedynym wyjściem z tej irytującej ciągłej własnej obecności?
Nocne opowieści o otwartym morzu, o niekończącym się oceanie, o dźwiękach z odległego brzegu które są tylko melodią, niezrozumiałym zgiełkiem, wolność wzięcia kursu wstecz, zwrotu, ster w ręku. Ręka na biodrze, usta przy uchu, ocean w oczach.
Stykanie się powierzchni, skóry, nic o mnie nie wiesz, to ja ciągle sama ze sobą muszę, czy ma sens wysiłek poznawania innych?jaki kolor dla ciebie ma to zielone prześcieradło?
Nawet mój apart moim okiem i moją reką widzi inaczej, niemożność oddania tego, jak widzę. Wszystko przepuszczane przez filtry, soczewki, słowa, kable.
To co w środku na zewnątrz pali, trywialne błache nieważne. Jeszcze jedno słowo pośród tysiąca innych wypowiedzianych w tej sekundzie. Znaleźć środek wyrazu? niemożliwe? Cierpliwość? Słuchanie, wyobraźnia? Na ile cię znam, na ile wiesz o co mi chodzi? Czy wydaje mi się że wiesz, wydaje ci się że zrozumiałeś, wiesz że wytłumaczyłam?
Chcę poczuć mój dotyk twoją skórą, odwrócić znaczenia, zobaczyć słońce niebieskimi oczami. Nie chcę żebyś mówił nie chcę mówić, nigdy się nie dowiem.
To o to chodzi? Stąd to uczucie? Przejedzenie słowami, udawaniem, staraniem, oddawaniem, wysiłkiem, obrabianiem, wyrażaniem, próbami...? Chcę żebyś poczuł mnie od środka na zewnątrz, żebyś zdziwił się mną tak jak ja dziś siebie nie poznaję, żebyś siebie odebrał moimi zakończeniami nerwowymi, chcę ciebie dotykać twoimi palcami.
Niedoczekanie, niecierpliwość.

2011-07-13T17:15:00.000-06:00

portugalia to

2011-07-13T17:09:00.002-06:00

dym papierosowy
dotyk
zapach haszu
glośne rozmowy
późne chodzenie spać
nieufność i ogromna sympatia po przełamaniu lodów
dwa obiady dziennie
kawa
kawa
kawa
niebieskie niebo (bardzo niebieskie)
nieuchwytne światło (bardzo żółte)
całusy
ciemne oczy ziemista skóra
śmieci na ulicach
kocie łby
koty gołębie mewy
dzwony kościelne
tylnojęzykowe "l"
O i A

o 9 rano na marquês

2011-07-10T02:42:00.001-06:00

http://www.youtube.com/watch?v=2Vonv8oO6ak
http://www.youtube.com/watch?v=UKk4DiqZu1c
http://www.youtube.com/watch?v=kZhIGtyyH7c&feature=related
http://www.youtube.com/watch?v=5_CVTTPSii0

o 8 rano

2011-07-06T11:29:00.003-06:00

bo patrzy się inaczej przez otworzone przed chwilą oczy i aparat inaczej układa się w ręku. i przez pryzmat snu który dopiero co się skończył choć już zupełnie nie wiem o czym był. gdzie właściwie jestem? i czy to, co widzę teraz to tylko szybko powrócona na swoje miejsca rzeczywistość, która jeszcze przed chwilą była czym innym, ale przestraszyła się odgłosu unoszonych powiek? dość niepewne, niedowierzane, dopiero co spojrzenie.

.

2011-06-26T15:50:00.005-06:00

łikend w stolicy

2011-06-17T19:34:00.005-06:00

Pojechałam do Lizbony. Bo był koncert, bo były nowe miejsca i osoby do odkrycia, bo zabrakło mi powietrza, bo chciałam udowodnić. Pojechałam do Lizbony żeby odetchnąć, żeby zrealizować nasz wspólny plan, tyle że sama. Pojechałam do Lizbony wkurwiona, smutna, podekscytowana, dumna, ciekawa. Pojechałam do Lizbony sama i chyba lepiej na tym wyszłam. Wyjdzie mi na lepsze po Lizbonie ciąg dalszy bez ciebie?

ah. I że nie mogłam robić kolorowych zdjęć. Tylko czerń i biel z odcieniami szarości. Czasem zaskakują mnie te wszystkie połączenia. Między tym, co się dzieje na zewnątrz, jak to wpływa na to, co w środku i jak to oddziałuje na to, co wychodzi ze środka na zewnątrz.

2011-06-09T20:34:00.004-06:00

a wiec to i to sie zdarza

I'm sorry but I can't come out to play today
The sun is shining but I want it to go away
Life is waiting and I must answer the call
This time I'm not willing to take another fall
You touched me like no one ever has
But too bad now that is the past
I know that we were friends first
But emotions can't be put in reverse

Good-bye my love, hello my friend
This isn't a beginning but is it really the end?
I won't forget all that we have been through
I just don't know if I love you or hate you

We had our highs, we had our lows
Only after that night, where it started that show
Take my arm, hold on tight
That is when I thought everything would be right
Remember those songs, the ones on all those tapes?
Now like the memories, they're becoming erased
Remove your glasses, look in my eyes
You were all I loved, now you want to be despised

Good-bye my love, hello my friend
This isn't a beginning but is it really the end?
I won't forget all that we have been through
I just don't know if I love you or hate you

'''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''

Have you heard about the death, my friend? a victims short life, was forced to an end no pallbearers, guests, no service to speak of, just tears of frustration from a force to kill the love. In a short time, so much said and done late night calls on the phone, love songs at dawn we've barely hugged goodbye, and I wont just sit and cry. Instead what could've been love, I must now force to die Death of a feeling, loss of a friend, I wonder if we'll ever meet again (repeat 3x) will we ever meet again......... I must spend my time wisely, Ive got no time to just sit and cry I didnt want to have to force this feeling to die..... Death of a feeling, loss of a friend I wonder if we'll ever meet again. We will never meet again.

a-camp

2011-06-05T10:38:00.002-06:00

pedras

2011-06-05T10:21:00.005-06:00

stara prowencja

2011-06-05T10:11:00.002-06:00

marazm

2011-06-05T10:09:00.000-06:00

marazm.

moja wolność (kończy się tam gdzie nie zaczyna się wolność innych)

2011-04-20T03:22:00.000-06:00

Dziś nagle mój najlepszy przyjaciel zmarł. Zupełnie niespodziewanie. Jeszcze przedwczoraj spędzaliśmy czas razem i nawet chyba przypominam sobie jego wzrok gdy zazębił się z moim. A dziś już nie. Nagle wszystko inaczej. Zmarł, mimo że nadal (prawdopodobnie) mieszka pod tym samym adresem i w tej samej piekarni kupuje chleb. Zupełnie przestał mi istnieć i nagle stał się tym, co było a nie jest. I kiedy o tym sobie przypominam nagle w ciągu dnia, myślę, że powinnam płakać. Płacze się na pogrzebach. Ale nie płaczę, choć jest mi dziwnie sentymentalnie. Żałuję, że już nigdy się nie zdarzy. Ale przecież tyle się już zdarzyło. Żałuję, że nagle tak mnie zawiódł, że bez ustalania, że po prostu i już po wszystkim. Ale czuję się swobodniej. Wolność nagle od odpowiedzialności, wolność od myśli, że przecież kiedyś zdarzy się najgorsze i któreś z nas dla drugiego umrze i co wtedy?
Smutno mi tylko, że nie dzielę tej wolności z nim. To jedyna rzecz, którą jeszcze chciałabym zrobić, skoro tyle już razem nam się zdarzyło. Czy wolność dzielona tak samo łaskotałaby w brzuchu? A może byłaby podwójnie mocna? Czy dwa razy mniej energetyzująca? Czy dałaby się podzielić? Chciałabym moją wolność porozdzielać żeby mieć jej jeszcze więcej, żeby się nią otoczyć naokoło, widzieć ją w innych i moją własną tym bardziej się cieszyć dzięki temu. Chciałabym czuć się swobodniej z moją własną swobodą, a to wtedy tylko kiedy inni naokoło są wolni. Ale nie ma wolności narzuconej, nie ma wolności nauczonej, istnieje tylko wolność osiągnięta i każdy sam musi jej sięgnąć. Co mogę więc zrobić, żeby się wyzwolić z niewoli innych? Irytująca bezsilność. Smutne zderzenie z rzeczywistością (niewolną).

figa z makiem

2011-04-07T19:30:00.006-06:00

To, że świadomie pcham się w kompletnie obcą kulturę, by w niej funkcjonować, że kwestionuję podstawowe uczucia i relacje emocjonalne, że mam oczy otwarte, że nie boję się bólu, że czuję, że kocham, że przestawiam, mieszam serce z głową, głowę z sercem to moja najbardziej prywatna rozgrywka polityczna. To prywatne, empiryczne udowadnianie że nie macie racji, że da się inaczej, że czuję, że jestem a nie egzystuję w świecie zasad nie-do-złamania, że kwestionuję, że myślę. To najbardziej ze środka, z trzewi wykrzyczane "a macie!". To mój dowód nie do podwarzenia, to mój czyn kamikaze, to moje własne zwycięstwo nad tym co poza mną, we mnie winkorporowane.

tutaj

żeby

2011-03-26T18:55:00.002-06:00

Żeby nie zasypiać, nie tracić czujności, nie przyjmować rzeczy za pewnik. Żeby nie popadać w rutynę, otępienie, letarg. Weryfikować, zastanawiać się, analizować, kwestionować. Czym są moje oczekiwania wobec innych, wobec sytuacji, czemu są takie a nie inne, czemu oczekuję, czy mam prawo oczekiwać, jakie to ma konsekwencje? Czemu robię coś tak a nie na odwrót, skąd wziął się mój sposób radzenia sobie z tym i tamtym, czy to co biorę jest tym czego potrzebuję, czego chcę a czego mi potrzeba? Co dostaję, co zdobywam, a co mam, co zostawiam, na co nie patrzę, czemu? Gdzie są limity, gdzie jest moja granica a gdzie twoja? Czemu myślę o tym tak a nie inaczej, czy są inne sposoby, czemu ich nie wybieram, co wpływa na moje decyzje? Czy wiem na pewno, czy jestem pewna, czy mogę przekonywać o tym innych? Czy jest tak samo jak było, czy coś się zmienia, co się zmienia, czemu, czy mam na to wpływ? Czym jest to, co czuje; z czego wynika, czy to kontroluję, czy powinnam, czy mogę, jak sobie z tym radzę, czy da się inaczej? Co o tym myślisz, czy rzeczywiście powiedziałeś, czy to moja interpretacja, czy dobrze zrozumiałeś pytanie, czy dałam ci odpowiedź, czy słyszałeś?

2011-03-18T11:26:00.002-06:00

tam i spowrotem

2011-02-15T03:12:00.001-06:00

Jestem w połowie drogi między tam i spowrotem. I nie wiem, czy na wschód jest bardziej tam czy raczej spowrotem i co właściwie zostało na zachodzie – tam czy spowrotem? Tęsknota rozkłada się właśnie równomiernie, dość dziwny stan bycia pomiędzy, w niemiejscu, z którym absolutnie nic mnie nie łączy, w stanie potrzeby albo bycia już tam albo znów spowrotem. Z jeszcze tamtym zapachem na ubraniach, ze wspomnieniami tych zapachów, które za chwilę powrócą. Dziwne niezdecydowanie tęsknoty – nie wiem, czego bardziej mi właśnie brak. Tam czy spowrotem? Z dziwnym niepokojem, że rzeczy nie będą taki same ani tu ani tam, gdziekolwiek się znajdę za jakiś czas.

Szukanie. Trudny, ciągle trwający proces enkulturacji, poddawania w wątpliwość rzeczy dotąd branych za fakty. Rewizowanie własnego sposobu myślenia. Zastanawianie się, na ile to co czuje, co wychodzi poza kontrolowaną racjonalność, jest od tej racjonalności uzależnione, jak bardzo uwarunkowane są moje odruchy bezwarunkowe. Tym trudniej zrozumieć, przewartościować pewne rzeczy. Jeden dziwny, brutalny moment przy przesadzaniu czosnku w ogródku. Roślinę trzeba było wyciągnąć, rozgrzebując ziemię i (wprawdzie delikatnie) wyciągnąć zakorzenione kłącza, rozdzielić złączone ze sobą cebulki, rozrywając na pół lub więcej części i wsadzić z powrotem w innym miejscu ogrodu. Wszystkie przesadzone roślinki przez pierwsze kilka godzin wyglądały marnie, na wpół zwiędłe. Dopiero następnego dnia odzyskały żywotność, podniosły liście. Kultywowanie. Ingerowanie w pewien naturalny, już rozpoczęty proces, po to, żeby osiągnąć lepsze rezultaty. Cel uświęca środki? Który moment podjętych przedsięwzięć należy analizować, wartościować? Co, jeśli nie osiągnie się zamierzanego celu? Czy to zmienia etykę, moralne wartościowanie środków? Co jest bardziej „naturalne” i uzasadnione? Racjonalna analiza czy poddanie się instynktowi, zawierzenie emocjom, porzucenie walki z tym, co zakorzenione? Unikanie zadawania bólu czy uodpornianie się na ból i jego racjonalna analiza? Do jakiego stopnia jest możliwe kontrolowanie emocji i zmiana „naturalnych” reakcji i odruchów?

bicycle samba

2011-01-31T07:31:00.000-06:00

Bicycle Samba from John Hendicott on Vimeo.

palhaços

2011-01-27T06:50:00.004-06:00

wybory prezydenckie, Porto 2011

! ! !

2011-01-18T13:00:00.001-06:00

http://passapalavra.info/?p=33195

um dia

2011-01-15T09:10:00.004-06:00

bilbo

2011-01-04T16:22:00.008-06:00

achmea

2010-12-29T08:30:00.003-06:00

(aechmea lub echmea)

Roślina z rodziny ananasowatych, rośnie w Ameryce Południowej (najczęściej w Brazylii). Nazwa pochodzi od greckiego aichme - włócznia.
Korzenie służą roślinie tylko do przytrzymywania się do podłoża, woda pobierana jest przez rozetę utworzoną z liści. Roślina wymaga widnego ciepłego i suchego stanowiska, bez bezpośredniego intensywnego nasłonecznienia. Dobrze znosi w okresie zimowym suche powietrze w otoczeniu kaloryferów. Roślinę podlewamy zarówno do rozety liściowej, jak również nie dopuszczamy do wyschnięcia gleby, w której kwiat rośnie.

W warunkach wschodnioeuropejskich może przybierać lekko inne formy...

znalezione

2010-12-26T11:53:00.002-06:00

Merry Crissis and Happy New Fear

http://corsari-milano.noblogs.org/

mój pokój

2010-12-25T15:21:00.003-06:00

2010-12-21T19:48:00.000-06:00

i jeszcze

2010-12-21T19:40:00.000-06:00

Więc jesteś? Prosto z uchylonej jeszcze chwili? Sieć była jednooka, a ty przez to oko? Nie umiem się nadziwić, namilczeć się temu. Posłuchaj,jak mi prędko bije twoje serce.

Szymborska, Wszelki wypadek 1972

lalala

2010-12-21T16:55:00.003-06:00

http://www.youtube.com/watch?v=adh88kFtB0k&NR=1

http://www.youtube.com/watch?v=FIL_G6qkKMU&feature=related

http://www.youtube.com/watch?v=iGkZdV74MwY

http://www.youtube.com/watch?v=uTsXvbxZ5xI&feature=related

http://www.youtube.com/watch?v=EtNIwXUBeps&feature=rec-LGOUT-real_rn-1r-17-HM

wszystko normalnie

2010-12-08T06:15:00.005-06:00

...tak, że czasem się jest poza sobą.

I można różnie wyjść poza siebie.
Można nagle zupełnie niespodziewanie zobaczyć siebie w miejscu, w którym siedzi się od jakiegoś już czasu i nie uwierzyć, że się jest, że słychać, że widok, że naprawdę, ale właściwie kiedy się to stało i jak? I czemu, i nie pamiętam dokładnie, co było przedtem i czy kiedykolwiek można było się spodziewać?

Można nagle zupełnie niechcący być zupełnie w kimś innym, kiedy racjonalność traci sens, własne ciało tak mocno czuć, że jest się poza nim, przenikanie przez pory skóry, splątane nagle ze sobą zakończenia nerwowe. I nie wiem, gdzie jestem ja, a gdzie nie ja, zagmatwany supeł neuroinformacji.

Można nagle zupełnie brutalnie być świadkiem końca świata, kiedy wszystko znika i wiadomo, że od teraz już nie zdarzy się więcej nic, lecz samounicestwienie trwa tylko chwilę...

a potem spowrotem wracam i jestem, i wszystko jakby normalnie. Oprócz tego, że już nie tak jak wcześniej.

wyrywkowo

2010-12-02T17:18:00.001-06:00

one man's imagined community is other man's political prison

is to

2010-11-29T19:38:00.002-06:00

2010-11-29T19:03:00.002-06:00

2010-11-29T18:55:00.000-06:00

2010-11-29T18:39:00.005-06:00

game over

2010-11-22T19:28:00.002-06:00

30cm ponad chodnikami Porto

2010-11-07T17:22:00.004-06:00

Mój dzień dziś był taflą oceanu, lekko kołyszącego się od letniego wiatru, z momentami złotych refleksów na wodzie. A wszystko po nocy dość obfitej w fale, ale te, które (choć z impetem) w końcu łagodnie znikają w piasku na brzegu. Bez skał.

Przedziwny chłodny spokój, czuję jak fizycznie rozpływa się na ciemnoniebiesko w moich żyłach. Oczy mam za szkłem, świat jest nim oddzielony.

Zmęczenie? czy zmiana stanu rzeczy?

Dystans, który potęguje jeszcze bardziej zdziwienie tym, co się dzieje naokoło. To naprawdę tak?
Czuję, że znalazłam się w środku animowanej historii. Sceneria: domki malowane, poupychane jeden na drugim nad rzeką wpadającą do oceanu, wszystko za lekko złotawą słoneczną mgiełką, ukryty ogród z kaskadami trawy, drzewami cytrynowymi i palmami. I to dziwne uczucie. Że ktoś był tu jeszcze rano, że coś ze mną zrobił, że coś się stało, ale czy na pewno? Tego nie wiem. Nie zostawił śladu. Oprócz zapachu, który co chwila gdzieś się pojawia. Został na moim ubraniu? Na skórze? Czy to tylko dziwne senne urojenie?

Nie jestem w stanie zebrać myśli, skupić się i zajmować praktycznymi rzeczami. Czuję mocniej słońce na skórze, zapach zimy w powietrzu, własne ciało - każdy mięsień, nerw, przewód pokarmowy, cebulki włosów. Słucham muzyki wszystkimi porami skóry.

O co chodzi?

r e w o l u c j a

2010-11-03T18:02:00.001-06:00

się dzieje właśnie.

a poza tym ekstrakt z rozmowy Mongolia - Portugalia:

Portugalia: Miłego dnia!
Mongolia: Dobrej nocy!

pierogi metrô casa da horta czyli mentalne migawki

2010-10-29T04:19:00.002-06:00

home sick mess

2010-10-28T11:28:00.006-06:00

Czyli złożona choroba powodowana różnorodnymi czynnikami o niejasno zdefiniowanych objawach.
Tak zwane studia kulturowe zajmują się żywo kwestią przestrzeni i miejsca. Dla Giddensa miejsce to relacje twarzą w twarz, a przestrzeń to relacje z nieobecnymi "innymi". Męczą mnie dziś inni. Czasoprzestrzenie mi na siebie zachodzą. Funkcjonuję cały dzień oglądając obrazy w głowie, koło piątej popołudniu ściskanie w dołku skumulowało się do tego stopnia, że mnie zginało wpół. A miejsca, w których dziś byłam wydają mi się lata świetlne bardziej odległe od Alto da Sereia i akademii Jenada w Warszawie.
Ale może dlatego, że byłam dziś (czy byłam tam na pewno?) w dziwnych miejscach. Dziwnie cudownych i bezpiecznych, ale dziwnie osnutych senną mgiełką. Próba oddania tego w zdjęciach powyżej...

próba powrotu

2010-10-25T04:11:00.002-06:00

Śniło mi się dziś coś dokładnie identycznego, co po około 2 miesiącach bycia w Salvadorze da Bahia.
Wróciłam do Warszawy. Byłam super szczęśliwa, że jestem z powrotem, ale kiedy wyszłam ze swojego mieszkania na spacer w stronę Agrykoli, z przerażeniem przypomniałam sobie, że jutro mam uniwerek w Porto, muszę tam być, żeby oddać pracę i nagle zaczęłam okropnie żałować, że wróciłam. Przypomniały mi się wszystkie rzeczy, które zostawiłam w Porto. W popłochu szukałam taniego biletu lotniczego z powrotem...
Ale dobrze było Was wszystkich zobaczyć w Warszawie :) Chwilę po tym, jak się obudziłam, że zdziwieniem odkryłam, co mi się przydarzyło w nocy. Aż zamarłam w połowie schodów...Autentycznie mam poczucie, że byłam tam przez chwilę.
To była próba powrotu. I jeszcze zdecydowanie na niego za wcześnie. Dobrze, że mogłam to sprawdzić empirycznie!
Śniło mi się jeszcze coś. Rano pamiętałam, co, teraz zostało już tylko przyjemne uczucie - gorąca kulka gdzieś w okolicach żołądka.
A w Porto dziś znów świeci słońce.

robiłam nic dziś

2010-10-24T17:51:00.002-06:00

rano wstałam i posprzątałam cały dom po koncertach.
potem czytałam książkę.
potem gotowałam obiad ze znajomymi.
potem rysowaliśmy razem naszą mapę mentalną Porto.
potem słuchaliśmy muzyki.
potem pojechaliśmy na wycieczkę rowerową nad ocean.
potem siedzieliśmy 1,5 godziny gapiąc się w fale i rozmawiając o oceanie.
potem gotowaliśmy kolację (ryż, ryż, ryż, ryż, ryż...)
potem wróciłam spacerem do domu.
potem odpisałam na wszystkie zaległe maile do najbliższych.
a teraz idę spać.
W końcu dzień robienia nic!

no tak. rewolucja?

2010-10-23T03:46:00.003-06:00

Nie wiem, czego to jest kwestia.
Idiotycznego przypadku, równowagi energetycznej w świecie, karmy powracającej do ciebie, ograniczonej ilości historii ludzkich, które mogą się przydarzyć i w związku z tym zdarzają się ciągle, w kółko, ze zmienioną tylko obsadą...
Kompletne odwrócenie ról, nagle zobaczyłam moją własną sytuację sprzed niedługiego czasu z drugiej strony. Zdziwienie, wytrącenie z w miarę ustabilizowanej chwilowej równowagi, kubeł zimnej wody, idealne zrozumienie własnej niedawnej historii.
Zupełne zaskoczenie tym, jak łatwo dochodzi do nieporozumień w komunikacji międzyludzkiej, jak różnie może być interpretowane, to co robię, mówię. Jak bardzo interpretujemy zachowania innych, jak bardzo trudno jest słuchać i być słuchanym, jak bardzo projektuje się swoje pragnienia na innych, jak jesteśmy obrzydliwie egoistycznymi istotami i jak koszmarnie trudno z tym walczyć i mieć się na baczności w każdej sekundzie interakcji międzyludzkich.
Ktoś mi jakiś czas temu napisał:

Żebyśmy nie krzywdzili siebie i innych. Żebyśmy byli w stanie mówić prosto z serca i bez wstydu o tym, co czujemy. To w tym tkwi prawdziwa rewolucja.

I coraz bardziej wierzę, że to rzeczywiście jest rewolucja. I że niemniej wydaje się rajem obiecanym, jak upragnione, idealne społeczeństwo bez dyskryminacji, władzy, opresji...I może rzeczywiście ta rewolucja jest bardziej prawdziwa? Może od tego trzeba zacząć?
Tylko ile potrzeba odwagi, żeby mówić prosto z serca. I to jeszcze tym najbliższym. I jak bardzo to boli, jak kompletnie wydaje się niepotrzebne, skomplikowane.

I zastanawiam się, czemu właściwie wszystko musi być tak skomplikowane? A może po prostu mam(y?) talent do komplikowania rzeczy..?

strum this broken harp
we were struck by the chords
to your heart

this is forever
this is because
this is forever

this is forever
it is because
this is forever
but you can't get the best of us now

hasła dnia/today's mottos/os lemas do dia

2010-10-21T16:57:00.003-06:00

unraveling of a conundrum

eu não tenho medo de andar no mar, so tenho medo de o barco virar

"Homesickness in a sense of ‘what am I doing here?, not necessarily missing Portugal."

tanta coisa na cidade

2010-10-12T17:09:00.003-06:00

tanta = tyle (dużo)
sem = bez
casa = dom
gente = ludzie
nato = zło

espinho II

2010-09-14T08:34:00.001-06:00

espinho

2010-09-14T08:32:00.001-06:00

doświadczenie odczuwania zmian które zaszły we mnie samej na stałe. poczucie, ile się zmieniło, jak się zmieniło. zaskoczenie swoimi naturalnymi (?) już teraz odruchowymi reakcjami. myślami w głowie.
powracające poczucie skazania na samotność w tłumie (dekadenckie, romantyczne kreowanie artystycznej rebelianckiej osobowości? chyba nie. bo nie w tych najbardziej dekadenckich i rebelianckich działaniach i przekonaniach sama.) a może po prostu uczę się ciągle, jak funkcjonować samej ze sobą. jestem przerażająco stadnym zwierzęciem, zupełnym przeciwieństwem samotnika. a sama co chwila pcham się w zmianę stada.
doświadczenie pierwszych kroków – dobrze już mi znane, więc zupełnie nie przerażające, a jednak nadal pełne charakterystycznego uroku.
więcej odwagi i wiary w samodzielność tym razem. może dlatego, że to jednak europa (czuć to. w nieokreślony sposób, nie wiem jeszcze dlaczego, ale jest to inne doświadczenie inności niż za oceanem), może dlatego, że wiem już, że poradzę sobie w każdej sytuacji.

pierwszy samotny wieczór, domek w espinho. pięknie. zimna woda ze studni, ogród do pielęgnowania, wszelkie możliwe instrumenty etniczne w środku, puste paczki po tytoniu, cisza, cisza, cisza.
przez pierwsze dwie noce przerażające dla mnie miejsce. niepokojące, pełne dziwnej energii, mimo że czarujące, urocze. bezsenność przeplatana dziwnymi snami. może to obecność innych, jakieś dziwne skrzyżowania nastrojów, energii, doświadczeń i myśli w miejscu o i tak już silnie określonej osobowości.
teraz, samotnie oswajam ten dom. i funkcjonuje nam się zupełnie inaczej razem. miejsce idealne do pisania.
pierwszy bezpośredni kontakt z oceanem. nie przesadzę, jeśli powiem, że mistyczne przeżycie (mimo, że nie cierpię tego słowa i czuję, jak trywialnie brzmi). kłujące saudades w brzuchu połączone z dreszczem najprzyjemniejszego podniecenia, przechodzącym od czubka dużego palca po koniuszki uszu.

tęsknota, saudades
za nieokreśleniem, nowym nie-znalezieniem. bo jeszcze nie mam, nie znalazłam. co śmieszne, poczucie zawodu z tego powodu. że To nie było tutaj, nie czekało na mnie gotowe, aż tylko wysiąde z autokaru i podniosę je z chodnika przy głównej ulicy Porto.
ale dziś w casa viva silne dejávu, co jak zawsze odbieram jako dobry znak.
samotność, którą nie potrafię się rozkoszować – drażniące. nawet teraz, idiotyczna nadzieja, że ktoś zaraz pojawi się u drzwi, zbłąkany wędrowiec, ktokolwiek. czekanie na niedoczekanie. ale może to ta ciągła atencja, to ciągłe czekanie, niespełnienie tym, co jest, co trwa to mój główny motor działania? może to sprawia, że nie mogę siedzieć biernie, nie zmieniać, nie przemieszczać się, nie pytać, nie poznawać.
niespełnienie. to moja klątwa, moja cecha definiująca, cała ja. ciągłe napięcie, ciągłe kierowanie choć ułamka uwagi na to, co dalej, obok, za chwilę, nie tu i teraz.
po myśliwsku ciągle napięta cięciwa. przekleństwo łowcy.
okê arô meu orixá!

burza na armii

2010-08-06T15:04:00.003-06:00

To, że się spędza w jakimś jednym miejscu dużo czasu generuje sieć zależności z tym miejscem. Nawet jeśli zna się je, wydawałoby się, bardzo dobrze z codzienności.
Znienawidzona trasa łazienkowska za moim oknem zaczyna nabierać innych ostatnio kształtów.
Tym bardziej, że nie jestem w stanie ustawiać ostrości, bo nie widzę dobrze. Tu ustawiałam ją metodą prób i błędów.

fluff

2010-08-03T12:59:00.001-06:00

mainz

2010-07-28T07:34:00.002-06:00

przestrzeń

2010-07-08T20:58:00.002-06:00

I znów przemieszczanie. I zmiana percepcji rzeczywistości.
Niby internet i komórka, i zawsze i wszędzie niby się jest tu i teraz.
Ale jednak. Przestrzeń namacalnie przebyta dystansuje, rzeczywistość dzieli się na przestrzenie i czasy.
I powrót i jak zwykle wszystko takie samo, bez większych zmian. Nie ważne czy się tu nie pojawiało przez rok czy przez dziesięć dni.

Dziesięć dni funkcjonowania w przestrzeni bliskości z kilkorgiem najważniejszych. I niby nic i niby bez wielkich rozmów, planów, zbawiania świata. Ot, wakacje od świata we własnej przestrzeni kilku metrów kwadratowych wspólnego funkcjonowania, wstawania, jedzenia, marudzenia, nic nie robienia, bycia. Kolektyw, dbanie o drugiego, rezygnowanie z siebie i siebie przez to dopełnianie. Żeby każdy tak umiał, żeby każdy to poczuł i miał możliwość takiego funkcjonowania. Świat byłby inny. Może to młodzieńcze hipisiarskie idee miłości, a może rewolucja, którą zaczynam od siebie i która jest przyszłością moich wnuków.
I ta przestrzeń też niezmienna. Lub pobożne życzenie, żeby się nie zmieniała, żeby dawała oparcie, żeby można było zza oceanu do niej wrócić i poczuć się bezpiecznie znów.

błoto zgnilizna rzyg

2010-06-16T16:06:00.003-06:00

Mam w środku błoto, żółty rzyg. Zalewa mnie kałuża krwi. Mam czerwień przed oczami, bezsilność i zło. Palą na skórze odciski palców. Lata świetlne uczuć sprzed. Mam na sobie brud, smród, kurz. Nie mogę pozbyć się. Jestem sprzedana za kłamstwo. Tanio odkupić się da. Sprzedać drożej, na śmietniku pozbyć się.
Gdybym był zamiast była może nie tak łatwo można by.
Gdybym nie chciał i bał zamiast nie chciała i bała może głośniej brzmiało by NIE.
NIE NIE NIE.
Gdybym czuł a nie czuła może było by mniej.
Może gdyby nie słabsza to mocniejszy.
Może perspektywa zmienia się podczas wsadzania a nie dawania wsadzić se.
Chcę umyć pachnieć lśnić. Wypolerować zwrócić być.
Przeraża własne zło zgnilizna syf. Chcę tęczyć a nie gnić.

rorsambozlot

2010-06-10T07:23:00.002-06:00

rorsambozlot

2010-06-10T07:03:00.005-06:00

rorsambozlot

2010-06-10T06:55:00.003-06:00

rorsambozlot

2010-06-10T06:37:00.002-06:00

Pearl Jam - Corduroy

2010-05-15T14:10:00.000-06:00

The waiting drove me mad... you're finally here and I'm a mess
I take your entrance back... can't let you roam inside my head
I don't want to take what you can give...
I would rather starve than eat your bread...
I would rather run but I can't walk...
Guess I'll lie alone just like before...
I'll take the varmint's path... oh, and I must refuse your test
A-push me and I will resist... this behavior's not unique
I don't want to hear from those who know...
They can buy, but can't put on my clothes...
I don't want to limp for them to walk...
Never would have known of me before...
I don't want to be held in your debt...
I'll pay it off in blood, let I be wed...
I'm already cut up and half dead...
I'll end up alone like I began...
Everything has chains... absolutely nothing's changed
"Take my hand, not my picture," spelled my T-shirt
I don't want to take what you can give...
I would rather starve than eat your breast...
All the things that others want for me...
Can't buy what I want because it's free...
Can't buy what I want because it's free...
Can't be what you want because I'm...
Why ain't it sposed to be just fun
Oh, to live and die, let it be done
I figure I'll be damned, all alone like I began...
It's your move now...
I thought you were a friend, but I guess I, I guess I hate you..

stawowe oka

2010-04-21T14:09:00.002-06:00

Każda historia to jak kamień wrzucony w taflę stawu - tonie i zostawia po sobie kręgi na wodzie.
Tysiące kręgów, zachodzących na siebie, ani śladu po kamieniach, które nie wiadomo gdzie na dnie leżą spokojnie schowane.
Jedna z kolejnych historii wpadła do wody. Krąg się zatoczył, zamknął.
Następne będą o niego zahaczać, będą na siebie nachodzić.
Zamknięta otwartość możliwości i doświadczeń.
Koniec, kamień w wodę.

Bastide 50 lat temu

2010-04-18T12:28:00.002-06:00

Najwybitniejszy socjolog religii zajmujący się kultami afrobrazylijskimi, jakiego znam.
Tuż po powrocie z Brazylii, po 16 latach spędzonych tam na uniwersytecie:

My return to France had been necessary in order to allow my thoughts to sift themselves out through a twofold distancing, geographical and temporal, which I had to effect between the world of the candomblés and myself.

I jeszcze, tuż przed śmiercią:

Mój przyjazd do Brazylii spowodował u mnie kryzys świadomości, kryzys intelektualny i duchowy. Podchodząc do świata candomblé ze sposobem myślenia ukształtowanym przez trzy wieki kartezjanizmu, etnocentryczną manierą myślenia; zdałem sobie sprawę, że muszę “nawrócić” się na inny sposób myślenia, jeśli kiedykolwiek miałbym nadzieję na zrozumienie (candomblé).

To jest zjawisko ogólne, a nie tylko mój przypadek. To się dzieje, to ma miejsce, to jest fascynujące.
I chyba nie zmieszczę tego tylko w mgr....

tożsamość postkolonialna

2010-04-08T07:49:00.001-06:00

To nie o mnie.
Choć w pierwszej osobie i przeze mnie.

Jeden z polskich autorów – powieściopisarzy twierdzi, że przechodzimy przez życie idąc tyłem. Bo widzimy przeszłość, ale nigdy nie jesteśmy pewni, co do przyszłości, możemy tylko przeczuwać, co się zdarzy. (Czy) dlatego jesteśmy tak silnie związani z kulturą naszych przodków (?). To, co uświęcone przez czas, tradycja kultywowana od wieków, wydaje się mieć najwyższą w naszych kulturach wartość, zarówno w sferze sacrum jak i profanum. Tym samym jest składnikiem tego, KIM jestem na świecie. Daje mi punkt odniesienia i oparcie, definiuje moje miejsce w świecie, wyznacza sposób na nim funkcjonowania, nawet organizując czas poprzez kalendarz świąt – zarówno religijnych, jak i państwowych - związanych z ważnymi wydarzeniami z przeszłości, bitwami, które stoczyli moi przodkowie o wolność i tak dalej i tym podobne.
Co jednak dzieje się, kiedy przeszłość nie jest tak jasno, linearnie określona. Co, jeśli nie widzę przed (za) sobą prostej linii genealogicznej od wtedy (kiedy to było) aż do teraz?
Co, jeśli widzę splątane ścieżki?

Jak zdefiniować siebie, gdy jest się owocem gwałtu, nienawiści, dominacji?
Jak zdefiniować siebie, gdy dróg przede (za) mną jest co najmniej trzy, każda prowadzi w zupełnie inny zakątek świata, kultury, religii, przekonań i wartości moralnych, a w pewnym momencie zaczynają na siebie dziwnie zachodzić, przenikać się, zanikać, po to by zaraz znowu pojawić się nagle?

Za plecami (przed sobą) zaczynam czuć twardą ścieżkę, stały grunt, ale czy na pewno mogę na niego wejść? Skąd mogę wiedzieć, że nie urwie się on raptownie w gęstych zaroślach lasu deszczowego, na popękanej od słońca pampie lub nie utonie gdzieś w głębiach atlantyckich?
Jak budować na dekonstrukcji? Na spalonych wioskach? Na krwi, śmierci, na cierpieniu, tęsknocie, strachu, bólu, nienawiści, przemocy, na zniszczeniu?
Czy otrzepać ręce, wytrzeć je, doszorować, umyć i zacząć od nowa?
Czy wziąć to, czym obrodziła ziemia, na której mieszkam; to, co wyrosło na czerwonej indiańskiej krwi, podlane czarnym potem, ochlapane białym nasieniem?

Jak z niezrozumiałych urywków mowy, nieznanych mi słów z różnych dialektów stworzyć mój własny język? W którym z języków: kikongo, ioruba, aafricas, keczua, łacinie, holenderskim czy angielskim mam powiedzieć JESTEM?

Urodziłam się na wyspie leżącej pośrodku świata, oderwanej od lądu i nierozerwalnie z nim związanej. Naokoło mnie rozciąga się ocean możliwości, ocean dróg żeglownych prowadzących do każdego, każdego zakątka tego świata. Mam ZBYT DUŻO przeszłości. I muszę ją teraz ograniczyć do przyszłości.

Nie mam jak utkwić wzroku w jednym punkcie na horyzoncie i z tego czerpać pewności do stawiania niepewnych małych kroków w tył, w kierunku MOJEJ przyszłości, w kierunku przeszłości moich wnuków. Mam wzrok rozbiegany, rozglądam się niepewnie i z przerażeniem patrzę przed (za) siebie. Moja siła to nie to, co przede (za) mną. Moja siła to przeszłość moich dzieci, to prawiek moich wnuków. Moja siła tkwi w potencjale, w rozwidleniu. Moja siła to siła chaosu pełnego zderzających się energii. Moja siła to to, co MOŻE się zdarzyć. To to, co się ma narodzić. To to, co już przeczuwalne, co już zamyślone ale jeszcze nie narodzone, jeszcze nie zmaterializowane.
Moja siła to różnorodność, to wielość źródeł, to świat stojący przede mną (za mną) otworem. To nieskończoność możliwości czerpania.

Moją siłą jest mieć siłę na spełnienie zadania, które za mną (przede mną) stoi – powiedzenia JA JESTEM w języku zrozumiałym dla tych, z którymi żyje i mogącym być zrozumiałym dla tych, którzy są dalej, daleko, naokoło.
Moja siła to siła twórcza. To potencjał ciała tuż przed jego upadkiem. To wykorzystanie momentu wytrącenia z równowagi na nowy skok w dal. To rzucenie się na głęboką wodę.
To mówienie po angielsku o pai Ôxala i mae Jemanjá. To mówienie w ioruba o antropologii kulturowej. To czas teraźniejszy zamiast trybu przypuszczającego.

Derek II

2010-04-08T02:40:00.002-06:00

Again brutish necessity wipes its hands
Upon napkin of a dirty cause, again
A waste of our compassion as with Spain,
The gorilla wrestles with the superman.
I who am poisoned with the blood of both,
Where shall I turn, divided to the vein?
I who have cursed
The drunken officer of British rule, how choose
Beetwen this Africa and the English tongue I love?
Betray them both, or give back what they give?
How can I face such slaughter and be cool?
How can I turn from Africa and live?
Derek Wallcot

Znów brutyjna konieczność swoje wyciera ręce
Chusteczką brudnej sprawy, znów
Zmarnowane nasze współczucie hiszpańskie
Goryl uprawia zapasy z supermanem.
Ja, który jestem skażony krwią obydwu
Dokąd powinienem się zwrócić, rozdarty aż do żył?
Ja, który przekląłem
Pijanego oficera brytyjskiej władzy, jak wybrać
Pomiędzy tą Afryką i angielskim językiem, który kocham?
Zdradzić obydwoje czy zwrócić im to, co dają?
Jak mogę mierzyć się z taką zbrodnią i pozostać spokojnym?
Jak mogę odwrócić się od Afryki i żyć?

Zabawa interaktywna: jakieś inne propozycje tłumaczenia?

Pan to karaibski noblista z '92 bodajże roku. Pisze o tożsamości. Że problematyczna. Szczególnie dla Karaibów.

guerra

2010-04-08T02:24:00.002-06:00

Guerras, para quem guerras?
(...)
Si pensamos um pouco mais, queremos que somos todos eguaís
Apesar da grande diferencía
Todos nos sabemos, que o mundo pode melhorar
Pode melhorar.
De a questão de consiencía
O sorriso pode mudar
(...)
Queremos país para todos irmãos

Ponto de Equilibrio 2001, Brasil

spowrotem

2010-04-05T00:58:00.002-06:00

Muszę się chyba wytłumaczyć.
Choć podobno sztuka powinna bronić się sama. O ile słowotwórstwo i neologizmy to sztuka.
Moje "spowrotem" to celowość, a nie niedouczenie.
Lubię to słowo. Bo nie jest czymś z powrotem, tylko spójnym, znaczącym słowem. Jest bardziej dokonane niż z powrotem. Oznacza powrót już odbyty, a nie dodany, dziejący się jakby obok, jako wartość dodana. Co to w ogóle znaczy że się JEST z powrotem? Dla mnie niesie to ze sobą jakiś dopiero zamiar - jestem już pogodzona z powrotem, ale on się nie dzieje. Spowrotem z kolei jasno odpowiada na pytanie jak?.
Jak? Spowrotem.
Jest dokonane, zadziane. Zprzysłówczowione.

cytat z EZ z 15.09.2009

2010-03-31T17:35:00.001-06:00

I znów wikłanie się w gęste zarośla emocji. A mnie maczety potrzeba. Ostrej, jak brzytwa, żeby cięła, żeby przede mną mój własny respekt budziła, żeby mnie samą przerażała.

Out of balance

2010-03-27T12:52:00.003-06:00

Okropny stan, kiedy nie da się nic konkretnego zrobić, wykonać żadnej pożytecznej czynności bo ręka z łyżką zastyga nad przypalającą się zupą z powodu nachodzącej nagle głowę refleksji.
Melancholia, saudades, coś...
Z jednej strony stan przepełniony twórczym napięciem, skumulowaną energią, która czeka na skierowanie w odpowiednim celu. Może dlatego instynktownie nie daje się zmarnować na czynności błahe, niedziejowe, teraz nieważne.
Z drugiej dziwne zawieszenie, ziejąca czarna dziura, pustka i rozechwianie.

Eugenio Barba w swojej pracy teatralnej z aktorami posługuje się wykorzystaniem różnych energii ruchu i ludzkiego ciała. Aktorzy trenują technikę osiągania tych energii w codziennym treningu. Jedną z energii jest "out of balance". Świadome wytrącanie ciała w ruchu z równowagi, po to by wykorzystać moment tuż przed upadkiem na wytworzenie nowej energii, nowej jakości i tym samym nie pozwolenie na upadek. Energia taka, wytworzona tuż przed upadkiem ma w sobie niesamowity potencjał, wydaje spektakularne efekty.
W takim właśnie stanie na skraju upadku się znajduję.
Twórcze wytrącenie.

rozkłot

2010-03-26T19:42:00.000-06:00

2010-03-26T19:11:00.004-06:00

tektura

2010-03-26T19:03:00.002-06:00

2010-03-26T18:54:00.004-06:00

we wtorek późnym wieczorem poza domem

2010-03-26T12:44:00.003-06:00

Mam dużą potrzebę spójności. Jakby wbrew wszelkim pozorom, a może właśnie przez nie, przy ciągłym moim przemieszczaniu się, ciągłym ruchu i zmianie. Mam dużą potrzebę spójności. Potrzebuję widzieć, że układanka, którą powoli układam jest spójna, że elementy pasują do siebie, że tworzy się z tego COŚ. Mam potrzebę tożsamości.
Ale czy to, że wciąż dopasowuję do siebie klocki oznacza, że klamka już dawno zapadła, że mogę tylko dobierać, odnajdywać już z góry ( a może one były ustalane na dole?) ustalone elementy?
¿¿ Przez kogo dlaczego tak skąd ??
A może ta układanka trwa w nieskończoność i jest nieskończona liczba elementów pasujących i nie? Może mogę ją w nieskończoność rozwijać i przez to zmieniać całościowy obraz? Może ode mnie zależy ile czego w jakim czasie i kiedy dołożę?
Jeszcze nie dawno wrażenie nieodparte, że wiem po co i dlaczego wszystko się dzieje. Dziwne odczucie, że realizuję jakąś drugą daną mi szansę, że wszystko to już kiedyś było, tylko coś poszło nie tak w pewnym momencie, podjęłam jakąś złą decyzję.
Od niedawna wrażenie to zanika. Przed chwilą zastanawiałam się co robię w miejscu, w którym się znajduję, przecież to nijak nie pasuje, nie układa się.
Jestem w dziwnym fragmencie mojej układanki. Dziwnie, niepokojąco oderwanym od reszty. A może po prostu jeszcze nie znalazłam jakiegoś ważnego klocka...

Stan potencjalności

2010-03-11T17:00:00.003-06:00

Najbardziej podniecający, energetyzujący, intrygujący i przyjemny z możliwych.
Kiedy rzeczy jeszcze się nie dzieją, jeszcze się nie zdarzyły, ale są na skraju zadziania się. Kiedy ma się perspektywy, kiedy ma się wybór i horyzonty otwarte.
Kiedy się czuje w sobie i świecie naokoło potencjał, przeczuwa się nowe, jest się o krok od.
Jest to dziwny stan skłębienia energii, która jeszcze nie jest wydatkowana, ale już zgromadzona. Więc buzuje w środku, rozpiera, energetyzuje, łechcze trzewia od środka.
Jest to stan kompletnie pozytywny, bo jeszcze nic nie może pójść źle, jeszcze nie ma przeszkód. Stoi się na starcie z długą prostą przed sobą. I wszystko się wyrywa do działania.
Krótka chwila, stan raczej liminalny niż permanentny, tym przyjemniej chwilę go przeciągnąć. Tym przyjemniej się nim rozkoszować, bo nie wiadomo, kiedy trafi się znowu, jeśli w ogóle.
Potencjał. Z którego może narodzić się wszystko. Jeszcze w tym stanie wszystko.
Napinam cięciwę... Okê arô!

2 dni z życia

2010-03-08T06:16:00.000-06:00

2010-03-08T05:51:00.001-06:00

2010-03-08T05:40:00.003-06:00

2010-03-08T05:22:00.002-06:00

2010-03-03T18:08:00.002-06:00

Na tę ścianę pada to samo słońce, które dziś rano świeciło w moje okno.
Przestaję wierzyć, że zdarzyło się to pół roku w moim życiu.
Zaczyna mi się wydawać, że spędziłam ten czas zamknięta w magicznej kapsule, śpiąc, a mojej podświadomości ktoś wyświetlał film przygodowy.
Gdyby nie to, że po obudzeniu się ściskałam w ręku niebieskie koraliki...
Jestem miliardy czasporzestrzeni od Bahia. I niesie to ze sobą różne rzeczy.
Trochę zaczynam rozumieć kategorię życiowego przełomu. Tyle, że (nie wiem czy to reguła czy tylko mój przypadek) kompletnie nie zauważałam go, kiedy się dział. Dopiero teraz oglądam w lustrze wytatuowany w źrenicach wielki napis SALVADOR DA BAHIA i dziwię się, jak wielkie to ma dla mnie nadal znaczenie i jak wiele rzeczy wywróciło się do góry nogami. Z resztą. Ciągle do tego wracam. Ciągle przeżywam w innych wymiarach ten czas. Ciągle odkrywam (tworzę?) nowe wspomnienia i wrażenia.

Tako rzecze Zaratustra...

2010-02-27T11:22:00.000-06:00

Ze wszystkiego, co napisano, to tylko miłuję, co ktoś pisze własną krwią. Pisz krwią, a doświadczysz, że krew jest duchem (...) Albowiem taka jest prawda: odszedłem z domu uczonych i jeszcze drzwi zatrzasnąłem za sobą. Zbyt długo dusza moja głodowała przy ich stole; nie jestem tak jak oni wyćwiczony w poznawaniu niczym w rozgryzaniu orzechów. Wolność miłuję i powietrze ponad rześką ziemią.

dobre ------ wektor -------- złe

2010-02-24T17:16:00.005-06:00

O tym, że kierunkujemy swoje działania, myśli, energie.
Zadziwiona tym, jak wiele zależy od tego ukierunkowania. Jeśli buzuje we mnie energia, to ode mnie zależy, czy będzie ona zła albo dobra. Jasne, że jest otoczenie, okoliczności, które moją decyzję, moje ukierunkowanie stymulują.
Ale łatwo jest swoją wściekłość, rozpacz, żal przemienić w coś pięknego, energetyzującego.
Po prostu zmienić wektor, ze złego zrobić dobre.
Wierzę i ufam, że tak można ze wszystkim. Że zawsze można ten wektor zmienić i nie wymaga to dodatkowego nakładu energii, tylko jej przekierunkowania, odbicia w drugą stronę.
Wystarczy wściekłość wyładować waląc w bęben albo bijąc rekord miasta w dostarczeniu super pilnej przesyłki kurierskiej na rowerze w godzinach szczytu.
Smutek wylać z siebie farbami na materiał albo sprayem na karton.
I milion milion innych rzeczy.
To, co dobre zawsze wiąże się w mojej głowie z otwarciem. To, co złe z zamknięciem.
Jeśli zamykam się ze swoim żalem, on mnie trawi. I w końcu znajduje dziurę, żeby przedostać się na świat i zalać go żółcią.
Jeśli otwieram się na świat swoim działaniem, odbieram z niego bodźce i je oddaje, manifestuje i mówię, to łatwiej o zmianę wektora.
Wszelka forma autorytarnej dominacji wynika z zamknięcia. Na swój własny interes albo interes własnej grupy, jaki on by nie był (kolonializm, totalitaryzm, demokracja, faszyzm, kapitalizm).
Wszelka agresja wynika z tłumionego pielęgnowania w sobie poczucia nienawiści i zamknięcia na bodźce ze świata i od innych ludzi, różnych ode mnie.
Wszelka głupota wynika z nieprzyjmowania opinii, poglądów i tego, co mają do zaoferowania otaczający ludzie.

czas o! przestrzeń

2010-02-22T08:32:00.004-06:00

Przemieszczanie się w przestrzeni zmienia przestrzenie w środku. Choćby była to krótka podróż, delikatnie zmienia się utrzymywana w środku równowaga zmysłowa i sposób odbierania bodźców. Zmienia się czas. Czas spędzony w podróży - to tak naprawdę nie-czas lub między-czas. Czas między jedną przestrzenią a drugą. Można oczywiście spędzić go na robieniu rzeczy zupełnie normalnych i takich, które w "regularnym" życiu też robimy, jak nauka, czytanie książki, niektórzy nawet potrafią pracować w drodze. Ale odbiera się ten czas inaczej. Bo czyta się PODCZAS podróży. Jakby przemieszczanie się było głównym zajęciem (nawet jeśli jest ono bierne - jako pasażer pociągu czy samochodu), a inne wykonywane wtedy czynności były współtowarzyszące, robione równolegle do podróżowania.
Inaczej mijają 3 godziny w drodze, a inaczej spędzone w domu, nawet przy wykonywaniu tej samej czynności. Receptorom nerwowym zmieniają się priorytety, zaczynają odbierać inaczej, co innego. Zdaje się, że więcej chłoną z zewnątrz, bo brak jest rutynowych elementów usypiających ich czujność, bodźców, do których są już przyzwyczajone, więc nie zwracają na nie uwagi.
Czyżby ludzie, którzy się częściej przemieszczają niż inni mieli specyficznie te receptory przestawione? Na odbieranie, chłonięcie z zewnątrz?
Czy to jest to, za czym się tęskni nie będąc w podróży? Czy to przez to pierzchnie skóra, jest się niewytłumaczalnie rozdrażnionym i dziwnie rozchwianym, kiedy się przebywa w jednej czasoprzestrzeni znając już doświadczenie między-czasu i między-przestrzeni?